دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب مشهد

بیانیه دانشجویان دانشگاه فردوسی پیرامون وقایع اخیر دانشگاه مازندران

بار ديگر دانشگاه و دانشگاهيان هدف هجوم سركوبگران قرار گرفتند. نيروهاي لباس شخصي، در كشور تحت حاكميت امام زمان به خود اجازه مي دهند حرمت دانشگاه را شكسته و دانشجو را از مقابل در دانشكده فني دانشگاه مازندران بربايند. بيژن صباغ يكي از صدها دانشجويي است كه فرياد آزادي خواهي سر داده و مورد مرحمت و تفقد لباس شخصي ها قرار گرفته است.

در كشوري كه رأفت اسلامي شعار حاكمان آن است، تحت فشار قرار دادن دانشجويان گويا امري عادي است. حال جاي سوال اينجاست كه دستگير كردن دانشجويان از مصاديق اين رأفت اسلامي است و يا اينكه اين رأفت فقط شامل حال ملوانان انگليسي مي شود.

كساني كه ما را نقد مي كردند و مي نوشتند كه جو دشمن را القا مي كنيد و آب به آسياب آن ها مي ريزيد. مي خواهيد فضاي اجتماعي، سياسي كشور را مختنق و سركوبگر نشان دهيد بايد پاسخ دهند كه آيا ربوده شدن دانشجويان از داخل دانشگاه مثال صادق سركوب و اختناق نيست؟

مي توان ديد كه محرومت از تحصيل صدها دانشجو در سال گذشته، اخراج اساتيد دگرانديش تحت لواي بازنشستگي، اخراج بهروز كريمي زاده و ياشار قاجار، محكوميت فعالان كارگري،‌ سركوب جنبش آزادي خواه زنان، دستگيري و سركوب معلمان معترض و صدها مثال ديگر از اين دست يادآور وقايع سال 60 و 67 است. سال هايي كه در آن و در جريان جو جنگي حاكم بر جامعه، دست رژيم براي هر گونه سركوب و كشتار باز بود. هر نداي مخالفي با گلوله و طناب دار پاسخ داده مي شد. خاوران پر از اجساد كساني ست كه ميانگين سني آن ها 25 سال و تنها جرمشان آزادي خواهي است.

گفته بوديم كه حاكميت جو حاكم بر جامعه را به اين سو، سوق خواهد داد. اتفاقاتي كه در ماه اول سال 86 اتفاق افتاد نشان مي‌دهد كه نگراني هاي ما بي مورد نبوده است. اگر امروز بيژن صباغ و 15 تن ديگر از دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاه مازندران از داخل دانشگاه توسط عمال لباس شخصي ربوده مي شوند و از سرنوشت آن ها خبري در دست نيست، فردا نوبت فعالين ديگر دانشگاه هاست. در پروسه تحريم و جنگي شدن جو جامعه، سركوب دگرانديشان سرلوحه كار استبداد ميليتاريستي خواهد بود.

اين گونه تحركات را نيز مي توان به مثابه امتحاني براي جنبش دانشجويي دانست. حاكميت مي خواهد بدين وسيله حساسيت جنبش دانشجويي را در قبال هجوم غير منتظره خود محك بزند. مي خواهد ببيند كه جنبش دانشجويي در مقابل سلب ابتدايي ترين حقوق خود چه راهي را در پيش مي گيرد؟

اين گونه اعمال را مي توان اعلان جنگي از سوي دستگاه نظارتي حاكميت با جنبش هاي آزادي خواه و برابري طلب دانست. لبه تيغ اين تهاجم تنها جنبش دانشجويي را نشانه نرفته است بلكه سركوب ساير جنبش هاي مترقي ديگر همچون جنبش كارگران و نيز جنبش زنان از اهداف آتي آن به شمار مي آيد. آري اينك زمان آن فرا رسيده كه همنوا با ديگر جنبش هاي آزادي خواه و برابري طلب فرياد پايداري و مقاوت سر داده و اعلام داريم كه به عنوان شهروندان اين كشور در برابر هر گونه تعرض به حقوق شهروندي، با قدرت خواهيم ايستاد. اجازه نمي دهيم كه بيژن صباغ ها در شكنجه گاه هاي شما تنها بمانند. شايد تنها با صداهايمان اعلام مي داريم كه آزادي و آزادي خواهي زنده است و دانشجو در اين راه جان خود را نيز خواهد داد. بيژن صباغ و 15 تن ديگر از دانشجويان دانشگاه مازندران نتها نمونه‌ي كوچكي از آزادي خواهان اين جامعه اند.

نوشته شده توسط درفش کاویانی |